ολα αρχίζουν την ώρα που το ρολόι χτυπά στην ώρα ...μηδέν

Ανάσα η Zωή,κι αν διστάσεις να την πάρεις
Χάνεται….και χάνεσαι

Μια λέξη μονοσύλλαβη η Ζωή
ένα ναι που μ΄ ένα όχι αγκαλιά ,

ζητούν στιγμή κατάλληλη να τα εκφράσεις ...
Κι αν λάθος κάνεις χάνεται…και χάνεσαι

Με μια ανάσα « σ’ αγαπώ» σου είπα
Μα ανάσα δίστασα να ξαναπάρω
κι αυτη η στιγμή σε λάθος χρόνο ήταν….
Χάθηκες…και χάνομαι

Σκοτώνουν τα άλογα όταν γερνούν λένε
Σκοτώνουν τα άλογα κι όταν πονούν σου λέω
Κι η σφαίρα μία…σε Ρώσικη ρουλέτα
εγώ ο αυτόχειρας κι εσύ το χέρι
που τη σκανδάλη θα πατά,
κι ανάμεσα στα μάτια θα στοχεύει….
Εκεί …στο νου σφαίρα μονόγραμμα ν΄ αφήσει,
σε νύχτες αιώνιας πανσέληνου να ταξιδεύει...

Παιχνίδι επικίνδυνο στα χέρια σου αφέθηκα
Κι αίμα που χάσκει χαμόγελα, σου γνέφει
Και σε καλεί , σε προσκαλεί , σε προκαλεί

τη θαλάμη από σφαίρα κενη ν΄ αφήσεις…..

Παιχνίδια μαζί σου επικίνδυνα απ΄ την αρχή θυμάμαι
Και χρώμα κόκκινο αγάπης τη μνήμη ζωγραφίζει


κόκκινο μελάνι και στη ψυχή το έγραψες…
κόκκινο μελάνι- δύναμη σε σένα ζωγραφίζει
κόκκινο -ανάσα αγάπης δισταγμό σε μένα γράφει

Την ώρα που οι δείχτες του ρολογιού

την ώρα μηδεν θα δείξουν
καρφίτσα στον χάρτη σου εγώ
υδρόγειος μοναδική γίνεσαι στον δικό μου…..

τρέχεις βροχή μου...μα να με πιάσεις δεν το μπορώ

Τρέχω σε δρόμο έρημο…
Σύννεφο –βροχή με κυνηγά
και να με φτάσει τρέχει….τρέχει
μα εγώ να ξεπλυθώ και να βραχώ δεν θέλω….

Τρέχω τρέχω …κρύβομαι
Και το σύγνεφο βροχή σ΄ αναπνοής απόσταση με κυνηγά

Αγώνα δρόμου μαζί μου ξεκινά…

Άθλημα δυαδικό...
Η βροχή….κι εγώ

Η βροχή κι εγώ;

Εσύ το σύννεφο που την κυοφορεί και τη γεννά...
Να με πιάσεις θέλεις
Ομίχλη και βροχή εσύ….
Τρέχω εγώ ,να σου ξεφύγω θέλω….

Να σε ακούσω δε θέλω…
δεν θέλω να σ΄ακούω βροχή...

Μ΄ ακούς; Δεν θέλω ένα με σένα να με κάνεις….

Ανάμεσα στο “ θέλω και πρέπει” εσύ …βροχή μου
Ανάμεσα στο “σ’ αγαπώ και σ΄ αγαπάω “ εγώ…ανασασμέ μου

Εσύ στο ..πνίγομαι και φεύγω
Εγώ στο …ανασαίνω και μένω

Εσύ στο… χάνομαι
Εγώ στο… είμαι εδώ

Εσύ στο…. ξέχασε
Εγώ στο …μόνο θυμάμαι

Εσύ στο…. φεύγω
Εγώ στο…. μένω

Αγώνα φραστικών συναισθημάτων ξεκινήσαμε
Εσύ η βροχή
Εγώ η τρεχάλα

Αγώνα δρόμου ξεκινήσαμε
Και ποιος ο νικητής βροχή μου;

χρυσός Εσύ....χρυσαμοιβός εγώ.....

Άτι η σκέψη και καλπάζει…
Βυθίζεται στο βλέμμα σου κι ας έχει "χρόνους "να το δει….
Βαδίζει η σκέψη...
Σε σένα ταξίδι κάνει…
Σταθμός κάθε ρυτίδα σου ...και στέκεται .
Στέκεται και μνήμη πλημμυρίδα την γεμίζει .
Αυτή η όμορφη ανάμεσα στα μάτια ,
θυμάσαι φως μου ποτέ ζωγραφίστηκε;

-φεύγω είπες….-πινέλο αυτόνομο ζωγραφιά αρχίζει -
Κι αυτό το “ φεύγω” στα μάτια σου ανάμεσα γραμμή χαράζει

-Φεύγω είπες…. -κι αυτόνομα αυτό συνεχίζει-...
Σ΄ εμένα, δυο γραμμές- σαν σε παρένθεση -στα χείλη τοποθέτησε…
και το χαμόγελο κάπως παράξενο κατέστησε...
Σαν λυπημένο ... να βγει θέλει , μ΄ αναρωτιέται το "γιατί ;"

Να ταξιδεύεις σου ζήτησα
Μα την άγκυρα να σηκώσεις δεν σ΄ αφήνω ...

Θα με συγχωρέσεις άραγε ποτέ ψυχή μου;

Πληγή με είπες....

Πληγή έγινες .... εσύ
Πληγή - πηγή κοίτη χρυσού ...
Θησαυρέ….

“Μαλαματένια άγκυρα και χρυσαφένιε κάβε”
Ας μπορούσα σε σένα για πάντα να δέσω….
Για πάντα; … μα πως;
Αυτό το πάντα ! ... πάντα ποτέ γίνεται...

Πληγή -πηγή έγινες, κι αιμορραγείς χρυσάφι
Θησαυρέ!…σπάνιε κι ακριβέ….

κοίτη χρυσού....εσύ

χρυσαμοιβός....εγώ

κι αν ήμουν......

Ακούω τη φωνή σου….

Ρούχο ζεστό γίνεται και με ντύνει….
Ακούω την ανάσα σου…..
Θαρρώ σεντόνι γίνεται και στη νύχτα άλλη όψη δίνει…

Ακούω εσένα κι αναλογίζομαι στιγμές…..
Κι οι στιγμές χρωματίζονται
Άλλοτε με το μαύρο του ερέβους
Άλλοτε με το κόκκινο της μνήμης πάθος….

Σκέφτομαι…..ευχή - μακάρι καταθέτω….

Ας ήμουν θεός…..
Αν ήμουν θεός!….
Χώμα και νερό στα χέρια να είχα….
Κι απ΄ την αρχή να σε γεννούσα….
Πνοή να σου έδινα
με ένα φιλί ανάσα στην άκρη των χειλιών ….
Αν ήμουν θεός...
Αλλιώς θα ερχόσουν…

φεγγάρι Φθινόπωρου υψώνεται....

Φεγγάρι ολόγιομο του Σεπτέμβρη ανεβαίνει….
(ομορφότερο απ΄ τ΄ Αυγουστιάτικο θαρρώ πως είναι φως μου)
Ο ήλιος μόλις μας εγκαταλείπει….

άλλους να φωτίσει τον πηγαιμό του αρχινά….

Παιδιά ουρανού, τα κυρίαρχα, τον πατέρα τους μ΄ όμορφα χρώματα στολίζουν….

Κοιτώ το φεγγάρι….θαρρώ το πρόσωπο σου ζωγραφιά του έχει…..
Κοιτώ τον ήλιο στην δύση του….θαρρώ γνώριμο το δάκρυ του μου είναι….

Αχ ψυχή !…..
Ήλιε μου... Φεγγάρι...
Δειλινό κι ανατολή μου….
Πόνε μου ανάσα …..

Μακρινέ μου σαν τ΄ ουρανού τα κυρίαρχα τέκνα…..
Μοναξιά! …..Φθινοπωρινή μου συντροφιά!….

Πληγή αιμορραγούσα είπες θα καταστείς

Και…κατέστης

με την βροχή ταξιδεύει η σκέψη.....

Mακρινή μακρινή επίπλαστη μου αγάπη ….

Ακούω το βήμα του ψέματος σου….
Ακούω τον ήχο του ψεύδους στο βλέμμα σου…
Βλέπω το χρώμα του ψεύδους στη φωνή σου….

Δεν ακούω πια τις λέξεις σου….
Τις σκέψεις σου ακούω….

Δεν με πονάνε οι λέξεις σου….
Οι σκέψεις σου με χαράσσουν…


-Χαμογέλα μου… ψιθυρίζεις
- Γέλα μου…. Φωνάζεις
Και τη λάμα πιο βαθιά βυθίζεις,,,,
Και στάζει αίμα με χρώμα χαμόγελου
και μια αμυδρή απόχρωση γέλιου….

Στάζει το αίμα και τα χείλη βάφει
και το βλέμμα ζωγραφίζει….

Μα πως νόμιζα η τρελή πως στα ζεστά χρώματα το χαμόγελο ανήκει;
Αυτό το παγωμένο που τα χείλη έβαψε
και το βλέμμα κυριάρχησε
λάθος του ζωγράφου ε;

Μπέρδεψε την θλίψη με το χαμόγελο;
Τη λύπη με το γέλιο;

Όχι;
Λάθος για άλλη μια φορά εγώ ίσως κάνω….

Δακρυσμένο φεγγάρι συνοδεία στη νύχτα
σε γελαστή αυγή να σε φέρει…

Μακρινή μακρινή κι επίπλαστη μου αγάπη...΄Ακου!
Βρέχει πάλι….
Άκου το τραγούδι της βροχής…

Εσύ…εσύ εσύ….ΕΣΥ….

Δεν το άκουσα πρώτη εγώ….η Κα Δημουλά το άκουσε…..
κι εγώ συμφωνώ μαζί της....Εσύ.. εσύ.. εσύ,,,,,

μα δεν πειράζει στοχασμέ μου...νύχτα είναι θα περάσει

Φιλί "παράπονο" σου δίνω...

φιλι "δάκρυ "σ΄ακουμπώ, στο προσκεφάλι κάθε αυγή....

φιλί ¨σε θέλω" ψιθυρισμός...

φιλί " Σ΄αγαπάω" κραυγή...

φιλί "μου λείπεις" γράμμα στέλνω....

Μα !...τι μου είπες;΄

Κάτι είπες κι αστόχαστα καρδιά μου πήρα....

Αυτό ; Αυτό μου είπες;

Μια αίσθηση ποτέ σου κτήσης γνώση;...

Μια αίσθηση,δική σου ποτέ δεν έκανες;

Αυτή την πρώτη, ( για μένα ) της Αφής;...

Αυτό είπες Καλέ μου;

Μα ναι!!.....

Αυτό είπες θαρρώ....Αυτό!

Μα εγώ αστόχαστα το πήρα...

η τρελλή!!...

χαμός πελαγίσιας σκέψης έγινες....και χάθεις(;)

(δεν έχει Αφή η θάλασσα καρδιά μου

ξενιτεμένους μόνο.)....

ξενιτιά μου...ξενιτιά μου;

κι ας "στοχασμέ μου "σε κραυγάζω.....

φυλάξου σου είχα πει......

Aναλογίζομαι ψυχή μου....
Λέω τώρα...παραμιλώ...αναρωτιέμαι...
Ποιός την ψυχή να καλμάρει μπορεί;
Ποιό αυτό που το βλέμμα απο Σε θα πάρει;
Πως τα λεπτά , οι ώρες να σέρνονται θα πάψουν;
Ποιός σ΄αυτούς τους λεπτοδείκτες του δικού μου ρολογιού
ζωή να κινηθούν θα δώσει, να δρασκελούν τις μνήμες
και τις ελπίδες που" σέρνονται στο πάτωμα"
δρομείς ξανά να κάνουν...νικήτριες να θέσουν πάλι
σ΄αυτό το νήμα στης διαδρομής το τέλος.....
Aναλογίζομαι ψυχή μου....
Λέω τώρα...παραμιλώ...αναρωτιέμαι...

Αχ ψυχή μου.....λογισμέ μου
νους αλλοπαρμένος ταξιδεύει να σε βρει...
σε έχασε το βλέμμα....
με το κόκκινο και το μωβ του δειλινού ανακατεύτηκες....
κι όμορφος πίνακας στην θάλασσα μου μέσα δύεις....
ομορφη ανατολή .....όμορφη ανατολή
απ΄την θάλασσα που ονειρεύτηκες κι επέλεξες
να Σέ βρει λογισμέ μου.....
Μακρινή Μακρινή Μακρινή μου...Αγάπη
φοβάμαι στης νύχτας το σκοτάδι....
μα τρέμω στης μέρας το φως......

φυλάξου...σου είπα...
τρόμαξες....τρόμαζω....
έφυγες.... έμεινα....

πετράδι άμμου....και ξεφεύγεις

χαμόγελο δειλινού νοτισμένου ...ήσουν
δάκρυ μαργαριτάρι βυθου καθάριου ωκεάνιου...έγινες
κλάμα γοερο παιδιου,που τον ήλιο πεισματικά ν΄ακουμπήσει θέλει
και δεν μπορεί....θα γίνεις.

Αγέρας ποτίσμένος νοσταλγία, εσύ....
ουρανός βουρκωμένος που τα δάκρυα
διστάζει να αφήσει να κυλήσουν
συνειδήσεις να ξεπλύνει, εσύ.....

Ερχεσαι ....φεύγεις
όνειρο έγινες
χαμόγελο αυγής ,ματωμένη δειλινού ανάμνηση....

Ξημερώνει...στην χαραδρα των νερών
τελευταιο τραγουδι τ΄αηδόνι
για σένα αφήνει.....
Ακου....Ακου...Ακου....
χαμογελάς;
μαρτύριο κι αναπαμέ μου....
πετράδι άμμου έγινες
κι απ τα δάχτυλα μου ανάμεσα.... ξεφεύγεις

σ΄ένα χρόνο τσιγγάνο....που όλο φεύγει

Ματωμένα δάκρυα....
πέτρινα όνειρα που φλερτάρουν με απύθμενους εφιάλτες.
Πληγωμένα φτερά με λάμες κοφτερές τ΄ ακρόφτερα στολίζεις..
Ακρα που σέρνονται στο έδαφος
καρφιά τα κάνεις , κάτω απ΄ το χώμα τα πακτώνεις.

Όνειρα κραυγές σχοινοβατούν
πάνω από πύρινες γλώσσες.
Με κάλπικα ζάρια,( το έξι σε μηδέν άλλαξες )
την ζωή μου έπαιξες.
Σε "πειραγμένη" ρουλέτα
την ψυχή μου ρίχνεις
και την παίζεις,
για μια ¨κάλπικη λίρα"
κι εγώ...
τα μάτια σου μόνο κοιτούσα
ορίζοντας μόνος και μοναδικός.
Ματωμένα ποτάμια χάραξαν το πρόσωπο

ρυτίδες ανεξίτηλες ......
κι εγώ εσένα ....
εκεί επιμένοντας...προσδοκώντας

κ εσύ εμένα
εκεί επιμένοντας .... χαράσσοντας ρυτίδες

Σ΄ ένα χρόνο τσιγγάνο...που όλο φεύγει.

Μ΄αρρωσταίνει....

Μ΄αρρωσταίνεις....

οι πεντε αισθησεις χορευουν για σενα ψυχη μου...

Αγναντεύω το νου και μοιράζομαι αισθήσεις δικές του...
Του δίνω την μνήμη μου και μου την μεταλλάσει σε αισθήσεις...
Η Αφή κυρίαρχη στο χορικό παιχνίδι το δικό τους.
Ψηλαφίζει σαν τους τυφλούς το πρόσωπό σου. Τ’ ακροδάχτυλα πινέλα, στον καμβά της καρδιάς σε σχηματίζουν ...

Κλείνω τα μάτια κι η όραση το δικό της χορό ξεκινά.. Κάθε εκατοστό του προσώπου σου φωτογραφίζει και το δικό σου παζλ δώρο μου κάνει...
Οι νύχτες έχουν νόημα πια....Την εικόνα σου να φτιάξω με τα κομμάτια της όρασης μου...

Τρίτη στον χορό να τη κι η Ακοή....Τον ήχο σου σε βυζαντινή λυπημένη κλίμακα τοποθετεί και σε νότες δύσκολες βυζαντινές το μεταλλάσει...κι έρχονται το "νι" και το "πα" αργαλειός να γίνουν και το "βου" "γα " δι" "κε" "ζο" "νι" ρούχο ζεστό υφαίνουν και με ντύνουν....
Και τον χορό οι αισθήσεις συνεχίζουν...
Το μαντήλι η Γεύση παίρνει και στον ουρανίσκο και την γλώσσα, αισθητήρες γεύσης, την πρωτεύουσα αφήνει...Εκει θα στέκει πάντα. Ότι από δω και πέρα γευτούν η γεύση σου κυρίαρχη και πρώτη, θα μεταλλάσει σε Σένα ...Γεύση μου.
Και το μαντήλι στην όσφρηση δίνει...
Πρώτη κι εκείνη το χορό να σύρει...Δεν έχει πολλά βήματα να κάνει. Με το που το χορό ξεκινά , γιασεμιού κι αγιόκλημα ευωδιά τον κόσμο πλημμυρίζει.......

Γλυκιά κι ολέθρια αγάπη μου... οι πέντε αισθήσεις μου χορό στήνουν...
και για Σένα χορεύουν ...

Για σένα ψυχή μου......


Η φωνή στο τραγούδι που ακούγεται είναι της Μαρίας Νικολάου (Ηλιαχτίδα)

αντιο αναπαμε μου...

Αναζητώ την εποχή των ονείρων...

Τότε που έχτιζα ένα όνειρο κάθε νύχτα και η μέρα δεν το γκρέμιζε ...

Τώρα επιμένω τις νύχτες να ονειρεύομαι μα η μέρα τα γκρεμίζει....

κόκκο άμμου δεν αφήνει έτσι για ελπίδα, για θεμέλιο επόμενου ονείρου...

Έτσι σταμάτησα τις νύχτες όνειρα να χτίζω...

όνειρο μου κι εσύ γκρεμισμένο....

Γυναίκα πληγή κάποιος με αποκαλεί... με φωνάζει...

Κι εγώ το κεφάλι γυρνώ γιατί το όνομα μου ξέχασα

σ΄ένα υπόγειο σκοτεινό που η μνήμη με φυλάκισε...

Ετσι τ΄όνομα μου δώρο σου έκανα...

Την πληγη μου στα χέρια πήρα και σε σενα την αποθεσα...

Σε πλήγωσα ...

Σε αιμορράγησα ψυχή μου...

Το δώρο που σου έκανα πίσω παίρνω...

Ποιος άλλωστε ενα δώρο- πληγή δέχεται; γιατι να το δεχτεί;

Κλείνω τα μάτια για να φυλακίσω τα δάκρυα ...Η Ενοχή; η Νύχτα; Η Μνήμη;...

Μακρινη μακρινη μου αγάπη...

Η ανάγκη μας κάνει ποιητές έγραφε ένας φίλος ιστολόγος....

Πόσο δίκιο έχεις καλέ μου adaeus

Η ανάγκη κι η έλλειψη κι ο πόνος της κι η ελπίδα της κι η απελπισία της

μα προπάντων τα φτερά της όταν αιμορραγούν ....

Πνίγω τους λυγμούς. Στο πηγάδι της λήθης τους ρίχνω, να ξεχαστούν...

Μνήμη χρυσόψαρου επιθυμώ...

Σε τρία δεύτερα να χάνεται...Να σβήνει..

Να μη θυμάμαι να μη νιώθω....

Να κολυμπώ μόνο μεσα στην υγρή σιωπή μου.....

Αντίο νύχτα μου

γλυκιά μου αγάπη καληνύχτα....

στις ραγες του τρενου κυλα ο ηχος της καρδιας

Στις ράγες του τρένου κυλά η ζωή μου…μαζί μ΄ αυτό.. .Kάπου με πάει κι ο αλλοπαρμένος νους ζητά εξηγήσεις......

Τι ποιος και που ψυχή μου…

Σε λέω ζωή….
Γι αυτό ήρθα; Για την ζωή;


Ποια λέξη σου αρέσει; σε ρωτώ
Ζω….είπες
Ζεις; Σε ρωτώ

Ταξιδεύω με ήχους που η ψυχή μου τραγουδά…

Κοιτώ το είδωλό μου στον καθρέφτη …
Δεν είναι το δικό μου

Σε καθρέφτη λούνα παρκ βρήκα να χτενιστώ…
Σε παραμορφωμένο καθρέφτη τον εαυτό μου καλλύνω…
Έχει το μυαλό διαλυθεί…
Χιλιάδες ερωτήματα στην ψυχή και στην καρδιά θέτει….
Μα απαντήσεις δεν παίρνει.
Σαν γυναίκες που θέλουν να ξεφύγουν από ένοχες σκέψεις απαντούν…
-δεν ξέρω…
-τίποτα δεν έχω…(κι ας πλημμύρισαν τα δάκρυα)

Τι σε εσένα με οδήγησε τελικά;
Τρομάζω…
Γυρίζω πίσω το κεφάλι….σινεμασκόπ σε ταινία ασπρόμαυρη βλέπω την ζωή μου και τρομάζω…
Ότι αγαπώ το παίρνει …
Μου το παίρνει…
Σε μια κόντρα μαζί μου συνέχεια βρίσκεται
Λες κι ικετευτικά πάντα πρέπει να του μιλώ
Δούλη του θεού εγώ κι Εκείνος ο Αφέντης
Να πληρώσω την ελευθερία μου του ζήτησα κάποτε και να με ελευθερώσει…
Μα το τίμημα μεγάλο….
Ως τη στιγμή της αποπληρωμής θα έχει μείνει μόνο η αλυσίδα σε ένα πόδι οστεοποιημένο….
Γι αυτό φοβάμαι να λέω « σ΄ αγαπώ»
Γιατί θα ακούσει και θα το πάρει….

Και φοβάμαι τώρα…
Τρομάζω,

Λες να μ άκουσε όταν ψιθυριστά στο είπα;….
Λες να το είδε όταν στην χούφτα σου με τ΄ ακροδάχτυλα στο έγραψα;
Λες;….

Πως και που να κρυφτώ;

Γι αυτό έφυγες;;
Γι αυτό ψυχή μου;
Ακριβέ μου…..

τι, που, ποιος, ψυχη μου

Εκεί στ΄ ακροβραχο της θάλασσας ζωγράφιζα τα χρώματα του δειλινού για να σου στείλω….
Τις λέξεις που μου χεις πει κι όλες που μου χεις γράψει σκαριά τις έκανα ,, στο πέλαγος τα έριξα σε σένα να ξανάρθουν, ντυμένες με φυλακτά καρδιάς…
κάθε λέξη μα και κάθε λυγμό κάθε ανάσα και κάθε μου δάκρυ με γιασεμιά κι αγιόκλημα πλεγμένα, στεφάνι έκανα στην θάλασσα το έριξα να έρθει να σε βρει….εσένα εκεί που ήσουν. Μια θάλασσα ίδια μας χώριζε , μια ίδια θάλασσα
μας ένωνε….
Πάω στο παγκάκι σου λέω….δίπλα στο κύμα της δικής μας θάλασσας…
Μεσάνυχτα μετά ήταν….
Βαρκούλες χάρτινες τις σκέψεις μου έκανα , με το όνομα σου τις βάφτισα και καλοτάξιδες να είναι τους ευχήθηκα, σε σένα να έρθουν…..εκεί που ήσουν….εκεί που είσαι

Τα χέρια στα αστέρια ικεσία σήκωνα….μήπως και σ ακουμπήσω γιατί εκεί στης νύχτας τα κεντίδια στο φωτεινότερο εσένα είδα….
Κοντινός θαρρώ πως ήσουν….
Μα λάθεψα ψυχή μου….
Όσο τα χέρια να σε πιάσω άπλωνα, τόσο πιο μακρινός γινόσουν….Ακριβέ μου


Και βάρυναν τα πόδια της ψυχής….
Πίσω στο δώμα σου δύσκολα με οδηγούσαν….
λύγισαν το σώμα….

Και φτάνοντας στην πόρτα σου ψυχή μου, κατέρρευσαν….
Κι εγώ μαζί τους….

Τι στην ψυχή πνοή θα δώσει;
Που το βλέμμα ν΄ ακουμπήσει για να ξεκουραστεί
Ποιο είναι αυτό που στα χέρια δύναμη θα δώσει για να ψηλαφίσουν πάλι